Boeken

In 2025 heb ik 16 boeken gelezen. Dit waren de beste drie:

The Anxious Generation

Jon Haidt laat zien hoe schadelijk de invloed van smartphones is voor jongere kinderen (onder de zestien). Hij pleit daarom, onderbouwd met wetenschappelijke onderzoeksresultaten, om smartphones en social media zolang mogelijk bij kinderen weg te houden. Ook wordt er gesproken over de schadelijke effecten van gamen, maar ik vind dat de nuance beter benadrukt kan worden. Gamen op zich is geen probleem, maar het wordt giftig als het gemixt wordt met het online aspect (altijd een volgend spelletje willen spelen) en gokelementen zoals lootboxes.

The Artist's Way: A Spiritual Path to Higher Creativity

Deze soms wat zweverige handleiding van Julia Cameron heeft mij een nieuw ochtendritueel opgeleverd. Namelijk de Morning Pages. Elke ochtend schrijf ik drie pagina's vol over alles wat er in mij opkomt. Dit zorgt ervoor dat ik meer richting kan geven aan mijn creativiteit.

How Not to Diet

Ik heb veel boeken gelezen over eten, maar geen enkel zo compleet als dat van Michael Greger. Zijn schokkende advies voor een beter voedingspatroon, hou je vast, is: eet veel groente, fruit, peulvruchten en vezels. Vermijd calorierijke dranken en eet zo min mogelijk dierlijke vetten. Zijn pleidooi voor een veganistisch bestaan heeft er voor gezorgd dat zo'n negentig procent van wat ik eet plantaardig is.

TV Series

The Rehearsal

Nathan Fielder was dit jaar terug met een tweede seizoen, het eerste seizoen stond al in mijn lijst van 2023, en ik kan met recht zeggen dat dit het beste is wat ik ooit op televisie heb gezien. Het ene moment lig ik dubbel en het andere moment wil ik achter de bank kruipen van plaatsvervangende schaamte. Bij elke aflevering steeg mijn verbazing en ik kon niet geloven wat er gebeurde in de laatste aflevering. Dit klinkt als clickbait maar ik wil niks verklappen. Gaat dat zien.

Adolescence

Vorig jaar stond Boiling Point in mijn lijst als beste film van 2024. Dezelfde regisseur, Philip Barantini, maakte deze serie en gebruikte daarvoor dezelfde techniek waarbij de hele aflevering uit één scene bestaat. Mede door het goede acteerwerk en het aangrijpende verhaal wilde ik dat nog weleens vergeten tijdens het kijken, wat de prestatie dubbel zo knap maakt.

Slow Horses

Ik heb de vijf seizoen (zes afleveringen per seizoen) van deze ongewone Britse spionage serie in één maand gebinged. Dit kwam voornamelijk door het geniale karakter Jackson Lamb gespeeld door Gary Oldman. Ik las ergens een recensie dat wanneer ze schieten dit de slechte serie ooit is maar zodra ze praten het de beste is. En daar ben ik het roerend mee eens.

Inside No. 9

In het negende, en laatste seizoen, brengen Reece Shearsmith en Steve Pemberton ons zes unieke verhalen. Elke aflevering staat geheel los van de vorige en het is daarom zo knap dat de meeste afleveringen van begin tot eind weten te boeien. Mijn favoriet was aflevering drie waar het verhaal helemaal verteld wordt via een deurbelcamera.

Films

Good Time

Deze film is één grote nerveuze trip van regisseur Ben Safdie (later bekend van Uncut Gems) die geen moment verveelt. Ook het acteerwerk van Robert Pattinson is noemenswaardig.

BlackBerry

Niet per se de beste film ooit, maar ik kan altijd genieten van geromantiseerde vertellingen van historische gebeurtenissen, in dit geval de opkomst en neergang van de BlackBerry.

Anatomy of a Fall

Een man valt uit het raam net nadat hij ruzie heeft gemaakt met zijn vrouw. Heeft ze hem geduwd? Deze film is lang, twee en een half uur, maar wordt nooit saai.

Games

Hades II

Ik ben hopeloos verslaafd geweest aan Hades en ook deze opvolger heeft de nodige vrije uurtjes opgeslokt. Qua gameplay en graphics zit er weinig verschil tussen de twee delen, maar Hades was al de bijna perfect game. Er was geen reden om hier grote wijzigingen in aan te brengen. Het is dus veel van hetzelfde, wat in het geval van Hades II helemaal prima is.

Death Stranding

Death Stranding is vage shit. Het ene moment wandel je door een idylisch landschap met Woodkid op de achtergrond en het andere moment probeer je een walvis van goud teer uit de lucht te schieten. De game kan soms erg sloom zijn, voornamelijk de cutscenes kunnen eindeloos duren, maar als je daar een beetje tegen kunt dan kun je je vergapen aan de mooie graphics en bizarre situaties en karakters.

Clair Obscure: Expedition 33

Ik had nog nooit eerder een JRPG gespeeld dus voor mij was het even wennen om in de gaten te krijgen hoe het precies werkt. Vooral het dodge en parry systeem had wat mij betreft een hoge leercurve. Dit wordt echter ruimschoots goed gemaakt door de sfeer die het spel uitademt. Dat het soms wat moeilijk was, waarschijnlijk omdat ik met een te laag level eindbazen te lijf ging, vond ik juist een uitdaging. Voor mij is dit dan ook mijn game van het jaar.